Persoonlijke verhalen

Dementie, wat nu? Een aantal persoonlijke verhalen die niet op zichzelf staan.

“Mijn vader is dementerend. De situatie thuis is eigenlijk onhoudbaar. Ik zie er alleen ontzettend tegenop om hem in een verpleegtehuis op te laten nemen, zo´n grote verandering voor hem, terwijl hij het altijd zo goed heeft gehad en voor ons is hij altijd ook zo goed geweest. Ik zou zo graag willen dat hij ergens verzorgd zou kunnen worden op een plek die hij als zijn thuis kan zien en waar hij ook zo wordt behandeld en ik vind dat niet in een regulier verpleegtehuis. Is er geen alternatief, waar kan ik heen?”

“Mijn moeder zit sinds een aantal maanden in een verpleegtehuis. We moesten wel, want sinds ze dement is was het niet meer verantwoord dat ze in haar eigen huisje bleef wonen. Bovendien is mijn vader enige jaren geleden overleden, dus was ze daar ook helemaal alleen. In het verpleegtehuis doet het verzorgend personeel echt hun uiterste best, maar het ontbreekt hen vooral ook de tijd om persoonlijke aandacht aan mijn moeder te besteden. Wat ik zo jammer vind is dat wanneer mijn moeder een helder moment heeft, de verpleging daar niet op in kan spelen door juist op dat moment wat leuks met haar te gaan doen zoals een wandelingetje of haar wat voorlezen bijvoorbeeld. Op zo´n moment kan ik gewoon zien dat ze zich niet op haar plaats voelt daar en dat doet mij pijn. Ik zou er veel voor over hebben als mijn moeder ergens zou worden opgevangen waar ze zich rustiger en meer thuis voelt. Ook zelf zou ik daardoor veel rust terugkrijgen, nu voel ik me bijna schuldig wanneer ik haar na een bezoek zo achterlaat.”

Delen op social media